Link to original article

Δούρειος ίππος της Ακροδεξιάς

Μετά τον αγώνα των 46 δευτερολέπτων ξεκίνησε μια διαμάχη για το αν αυτή η αναμέτρηση ήταν δίκαιη, με τους υποστηρικτές της Ιταλίδας αθλήτριας (όχι όμως και την ίδια) να διατυμπανίζουν: «Δεν είναι σωστό».

Η συζήτηση έχει επικεντρωθεί στο «πόσο» γυναίκα είναι η Αλγερινή αθλήτρια. Μια συζήτηση που άνοιξε με ελλιπή στοιχεία πάει να κλείσει με φωνές που καθιστούν την πραγματικότητα δευτερεύουσας σημασίας. Σύμφωνα με την παγκόσμια οργάνωση πυγμαχίας, η Αλγερινή αθλήτρια είναι intersex, γεννήθηκε με γυναικεία ανατομία αλλά ΧΥ χρωμοσώματα. Αυτό της δίνει ένα «βιολογικό πλεονέκτημα», καθιστώντας την κατηγοριοποίησή της ως γυναίκας στο συγκεκριμένο άθλημα άδικη για τις υπόλοιπες αθλήτριες.

Η Κελίφ, όμως, έχει δικαίωμα να αγωνίζεται στην Ολυμπιάδα, αν και δεν της επετράπη να αγωνιστεί στους παγκόσμιους αγώνες πυγμαχίας, γιατί οι δύο σχετικές Αρχές διαφέρουν στα κριτήρια που καθορίζουν το δικαίωμα συμμετοχής στους αγώνες. Οι κανόνες λοιπόν υπάρχουν, και αυτοί που συμμετέχουν τους ήξεραν από πριν. Αν θεωρούμε ότι είναι ξεπερασμένοι ή άδικοι, δεν μένει παρά να τους αλλάξουμε στο μέλλον. Η συζήτηση όμως δεν σταματά εδώ, στην πραγματικότητα δεν στάθηκε καν εδώ. Αντίθετα, έχει συγκεκριμενοποιηθεί, στοχοποιώντας μια αθλήτρια και το σώμα αυτής. Κι είναι αυτό το «συγκεκριμένο» το οποίο δίνει έναυσμα στην αναπαραγωγή ρητορικών μίσους απέναντι σε «intersex» ανθρώπους.

Μια συζήτηση που άνοιξε με ελλιπή στοιχεία πάει να κλείσει με φωνές που καθιστούν την πραγματικότητα δευτερεύουσας σημασίας.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η ρητορική δεν είναι μόνο αποτέλεσμα αυθόρμητης έκκλησης για δικαιοσύνη ή ισότητα. Η πολιτική κινητοποίηση γύρω από το θέμα αντιπροσωπεύει και τη γενικότερη πολιτική στρατηγική της άκρας Δεξιάς να καταρρίψει τις νόρμες συμπερίληψης χωρίς εκλογικό κόστος. Αφετηρία αυτής της στρατηγικής, γνωστής ως femonationalism, ήταν η αναγνώριση εκ μέρους των κόμματων της άκρας Δεξιάς πως έλκυαν περισσότερο άνδρες παρά γυναίκες ψηφοφόρους. Στην προσπάθεια προσέλκυσης γυναικών ψηφοφόρων, στάθηκαν αρχικά απέναντι στους μετανάστες και ιδίως σε όσους προέρχονταν από χώρες με χαμηλό δείκτη προστασίας των δικαιωμάτων της γυναίκας – συνήθως δικτατορίες με πλειοψηφία μουσουλμάνων πολιτών. Η ρητορική που αναπτύχθηκε ήταν: εμείς είμαστε οι πραγματικοί προασπιστές των γυναικών γιατί τα βάζουμε με αυτούς που καταπατούν τα δικαιώματά τους. Εμείς, ως γνήσιοι φιλελεύθεροι, βάζουμε τις γυναίκες και τα δικαιώματά τους πάνω από τις αριστερές ιδεοληψίες που αφήνουν ατιμώρητη τη συμπεριφορά μεταναστών απέναντι στις γυναίκες. Εδώ λοιπόν έχουμε μια νέα εκδοχή: αρχίζοντας από αστήρικτες απόψεις περί transgender και αφού αυτές καταρρίφθηκαν, φτάσαμε τώρα να στοχοποιούμε ανθρώπους intersex, ανθρώπους δηλαδή που έτυχε απλώς να γεννηθούν με διαφυλία.

Και όπως είναι φυσικό, αυτή η ρητορική θα συμμαχήσει με όποιον χρειαστεί, όπως π.χ. αυτή τη φορά με την οργάνωση πυγμαχίας, που και ελέγχεται για την αμεροληψία της και δεν δείχνει ανεκτική απέναντι στις σημερινές νόρμες συμπερίληψης.

Φυσικά το δικό τους ζητούμενο δεν είναι το άθλημα, είναι η στοχοποίηση ενός ανθρώπου ως συμβόλου των αποτελεσμάτων που φέρνει, σύμφωνα με αυτούς, η πολιτική συμπερίληψης. Ετσι, ένα πολύ δύσκολο θέμα, που χρήζει ενδελεχούς εξέτασης τόσο θεσμικών φορέων όσο και τεχνοκρατών, γίνεται για μια ακόμη φορά δούρειος ίππος της ακροδεξιάς ατζέντας.